Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, nauki śpiewu...

ZAPAMIĘTYWANIE DZIAŁAŃ

Osoby badane: 14, w tym 8 mężczyzn, 6 kobiet: wiek badanych 21-32 lat. („Osoba badana” będzie w dalszej części książki oznaczana niekiedy przez O. – przyp. W. S.). Przebieg badania: Osoba badana idzie do miasta w celu załatwienia jakiejś sprawy w urzędzie, poczynienia zakupów, zasięgnięcia informacji, spotkania kogoś. Załatwiając określone sprawy, porusza się w złożonej przestrzeni ulic i placów, wnętrz, spostrzega dziesiątki różnych przedmiotów, myśli o wielu rzeczach, rozmawia, odczuwa stany emocjonalne, jednym słowem na działające z zewnątrz bodźce reaguje w rozmaity sposób bezpośrednio bądź poprzez przypomnienia i myśli o spostrzeżonych uprzednio przedmiotach, o minionych sprawach, zdarzeniach.

Chcąc ustalić, ile, co, jak i dlaczego osoba badana zapamiętuje z takiego założenia działania, eksperymentator musi mieć możność porównywania działających bodźców z tym, co zostało zapamiętane. Idąc krok w krok za osobą badaną, eksperymentator ma możność obserwowania całego jej zachowania się. Może notować przedmioty, które zwróciły uwagę osoby badanej, może notować każde bardziej charakterystyczne zdarzenie przebiegające w polu jej widzenia, jej rozmowę z ludźmi spotkanymi itd. Ponieważ nie sposób zanotować myśli osoby badanej, bo trudno, śmiesznie i bezcelowo byłoby co chwilę podchodzić i pytać, o czym ktoś myśli, w eksperymencie brała jeszcze udział zawsze co najmniej jedna osoba, z reguły dobrze znana i badanemu, i eksperymentatorowi. Zadaniem pomocnika eksperymentatora było 1) obserwowanie osoby badanej, 2) wchodzące w plan eksperymentu skierowywanie jej uwagi na z góry określone’przedmioty (wystawy, kioski, budynki itp.), 3) prowadzenie rozmowy kierowanej, włączającej z góry określone tematy. Niekiedy osobie badanej towarzyszyli aż dwaj pomocnicy. Wszystko to zwiększało dokładność obserwacji i notatek eksperymentatora, który w niezbyt wdzięcznej roli „cienia” czynił je na gorąco, notując skrótowo na zmienianej, prowizorycznej okładce książki. Rozmowa prowadzona możliwie bez przerwy (założenie planu) zapewniała kontrolę, jeśli nie myślenia w pełnym przebiegu, to z całą dokładnością tematyki myślenia osoby badanej. Dwa zasadnicze warianty eksperymentu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.