Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, nauki śpiewu...

UMOWNE SKALE OCEN CZ. II

Otóż, jeśli opracować – oczywiście dostatecznie słuszną – skalę jakości aparycji utożsamionej ze stopniami (to samo dotyczy inteligencji, cech charakteru człowieka „porządnego”, „łatwości bycia” w towarzystwie, szczerości i czegokolwiek innego, co może być i bywa przedmiotem ocen), można ją stopniowo coraz to lepiej przystosowywać do danego problemu, dzięki odpowiednim próbom i krytyce, tak aby była należycie zrozumiała. Jednym z warunków zrozumiałości danej skali jest włączenie do opisu danego stopnia odpowiedniej ilości przykładów. Skali można się nauczyć, można się też przekonać, czy badani rozumieją jej treść bądź jak dalece rozbieżne lub zmienne są formy jej rozumienia. Można wreszcie było po takim przygotowaniu wstępnym rozpocząć właściwe eksperymenty poprzez odpowiednie wywieranie – ściśle rejestrowane – wpływu na jakość i pewność ocen (np. czyjejś aparycji) różnymi czynnikami, np. sugestią i lekturą (w której mowa o wyglądzie „bohaterów”), upływem czasu, umieszczeniem badanych w towarzystwie (małym, dużym: dzieci, dorosłych itp.).

Na tej drodze można, względnie można było, stwierdzić rozmaite uzależnienia ocen i czynników uzależniających je według danej hipotezy. W rzeczy samej na tej drodze uzyskano stwierdzenia wielu prawidłowości, uprzednio nie znanych, dotyczących jakości i rozwoju umiejętności wyrażania ocen: cech osobistych, rzeczy czy zjawisk pięknych, norm moralnych itp.

Sposób posługiwania się przewodnikami skalowymi był w zasadzie następujący: osoby badane (w większości wypadków grupy uczniów szkolnych) otrzymywały najpierw objaśnienie celu danego badania (celu danej lekcji, ćwiczenia, seminarium): np. „ocena samokrytyczna niektórych cech aparycji”. Z kolei badający stosował jeden z dwóch zabiegów alternatywnie: albo przeczytał powoli i wyraźnie treść danego przewodnika, albo rozdał do przeczytania odpowiednią ilość egzemplarzy tegoż, powielonych na maszynie. Po zapoznaniu się z treścią przewodnika, badani dostawali zadanie do wykonania, połączone z odpowiednią instrukcją. Ogólnie biorąc, sens zadania polegał na wyborze (na opowiedzeniu się) jednego z pięciu stopni danej skali, jako – zdaniem badanego – najbardziej odpowiadającego stanowi faktycznemu. Wybór zaznaczano na specjalnych arkuszach, zawierających nazwę danej skali i stopnie. Stosownie do instrukcji badany podkreślał lub przekreślał stopień właściwy.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.