Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, nauki śpiewu...

OCENY INTELEKTUALNE

Badania nad ocenami intelektualnymi przeprowadziłem przy pomocy współpracowników z Zakładu Psychologii b. Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach, później – tegoż Zakładu Uniwersytetu Śląskiego. Zaplanowałem je w r. 1964 jako część przedsięwzięcia, o którym mowa była w rozdziałach poprzednich: niestety, bez powodzenia. Stało się tak częściowo z przyczyn losowych (jeden z ewentualnych autorów – doktorantów zmarł, inny uznał zadanie za zbyt trudne i zrezygnował), jednakże w niemałej mierze z powodów merytorycznych, o czym pośrednio będzie niżej mowa. Na razie wystarczy zaznaczyć, że oceny intelektualne we właściwym sensie tego pojęcia są istotnie zależne nie tylko od dojrzałości umysłowej, ale i od wysokiej kultury intelektualnej. Nie posiadają jej ani dzieci przedszkolne, ani uczniowie szkół podstawowych. Dopiero pod wpływem wieloletniego kształcenia jej zaczątki można dostrzec u młodzieży szkół średnich. Oczywiście w nieco wyższym stopniu – u studentów szkół wyższych. Sytuację można by sformułować zwięźle tak oto:

Od wczesnych lat życia dzieci wciąż i wiele dowiadują się o świecie, później – w trakcie kariery szkolnej – przyswajają sobie ogromną masę różnego pokroju wiadomości, jednakże długo nie zajmują wobec nich stanowiska krytycznego. Zachodzi pod tym względem rozbieżność w porównaniu z rozwojem zdolności do ocen krytycznych cech osobistych, poniekąd również do zjawisk moralnych i estetycznych, o czym mowa była w rozdziałach poprzednich. A dzieje się tak w niemałej mierze pod wpływem wciąż zdecydowanej przewagi nauczania wiadomościo- wego nad problemowym, zarazem nad uczeniem się samodzielnym. Z kolei przewaga ta utrzymuje się, a nawet pogłębia z powodu „szalonego” i wciąż przyspieszanego wzrostu programów nauczania.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.