Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź wiedzę z języków obcych, nauki śpiewu...

Z. Bober i jego badania nad uczniami – kontynuacja

Z prasy młodzieżowej autor badań wybrał następujące czasopisma: „Filipinka”, „Młody Technik”, „Na przełaj”, „Płomyk”, „Świat Młodych” „Przegląd Artystyczny” i (czeski) „Magazin pro divky”. Z radia wybrał słuchowiska z reportaży obyczajowych: „Popołudnie z młodością”, audycję poetycką „Mazowsze” i koncert życzeń. Z telewizji – fragmenty Telewizyjnego Ekranu Młodych i Telewizji Dziewcząt i Chłopców.

Zadania badanych uczniów polegały w zasadzie na recepcji danego przekazu czytelniczego, słuchowiskowego bądź telewizyjnego, po uprzednim, dokładnym zapoznaniu się z odpowiednim przewodnikiem skalowym i słowniczkiem, wreszcie – na wyrażaniu własnych ocen pisemnie w skali pięciostopniowej na stosownych arkuszach schematycznych. Uczniowie byli jasno i wyraźnie poinformowani o celu badań oraz o tym, że w reakcjach estetycznych nierzadko występują razem oceny pod pewnymi względami pozytywne, pod innymi – negatywne. Prościej, że coś się podoba, coś innego się nie podoba. Jednakże ze względu na cel badań mieli zauważyć tylko te drugie i możliwie trafnie reagować na to oceną werbalną, ostatecznie zaś wskazaniem na odpowiednie stopnie w przewodnikach skatowych. Ponadto badani mieli uwzględniać osobno różne aspekty ocen estetycznych, a w zakresie każdego z nich określić własną ocenę na umownej skali pięciostopniowej. Oczywiście oceny częściowe (tego samego przedmiotu: czasopisma, słuchowiska, programu telewizyjnego) mogły być rozbieżne.

W odniesieniu do czasopism młodzieżowych oceny częściowe dotyczyły osobno: a) ogólnego „klimatu” danego periodyku,

– b) kompozycji okładki, formatu i papieru, c) walorów kolorystycznych i ich wpływu na nastrój czytelnika, d) kroju czcionek i strony graficznej.

W odniesieniu do audycji radiowych przedmiotem ocen miały być: a) synchronizacja „klimatu” danego utworu ze sposobem jego wykonania i prezentacji młodocianym słuchaczom, b) wpływ na reakcje uczuciowe, np. smutku, radości, uspokojenia, c) wpływ na wyobraźnię, a to w sensie wywoływania marzeń, uprzytamniania sobie treści przekazu „oczyma duszy”, d) walory techniczne słuchowiska, np. zakłócenia.

W zakresie programów telewizyjnych osobno oceniać należało: a) synchronizację obrazu i fonii, b) harmonię ruchów i złożonych czynności, jakość prezentacji danej treści artystycznej,

– d) zakłócenia fonii i wizji.

Oceny ustalone według powyższych punktów widzenia autor badań opracował ilościowo (statystycznie), a na tej podstawie dokonał uogólnień wyników szczegółowych. Oto co ważniejsze spośród stwierdzeń syntetycznych:

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.