Badanie nad zapamiętywaniem

W miarę zwiększania się liczby powtórek zwiększa się stopniowo ilość zapamiętanego materiału. Wprawdzie po niezwykle dużej liczbie powtórek w stosunku do materiału (100), osoba badana zapamiętuje zaledwie 50 do 60% materiału, ale ostatecznie można by powiedzieć, że to jeszcze niczego nie dowodzi, bo zapamiętanie może nastąpić po 450 czy 600 powtórkach. Na przyjęcie takiego stanowiska nie pozwala jeden zasadniczy fakt. W miarę wzrastającej liczby powtórek osoby badane coraz wyraźniej stwierdzają, że obydwa szeregi wyobrażają sobie jako dwa równoległe rzędy i że gdy są odpytywane (naturalnie „na wyrywki”) o drugi człon pary, to po prostu mają wyobrażenie obu szeregów i porównują je tak, jakby kolejno patrzyły to na jeden, to na drugi’. Tym się wyjaśnia, że zapamiętane zostają te pary, które znajdują się na początku i na końcu szeregu. Jedna z osób badanych przedstawiła to graficznie w sposób widoczny na ryc. 25.

Fakty te wskazują na to, że nie mamy tutaj do czynienia z samorzutnie powstałym powiązaniem, lecz ze świadomym działaniem wiążącym, a co najmniej z porównywaniem oddzielnie zapamiętanych szeregów. A zatem sama równoczesność bodźców nie jest warunkiem wystarczającym do powstania ich skojarzenia.

Wyniki powyższe potwierdziły całkowicie wnioski sformułowane na podstawie innych grup eksperymentów. W grupie GE-20 osoby badane czytały kolejno wyrazy trzy- zgłoskowe napisane na kartonikach, na których każdy wyraz był ujęty w ramki odmiennej winiety, przy czym wzór winiety był zawsze oparty na motywie jakiejś litery. Ponieważ winietę dzielił bardzo mały odstęp od wyrazu, zajmował on centralne miejsce w polu widzenia, było go widać bardzo wyraźnie. Za każdym razem szereg składał się z 20 kartoników. Odtwarzanie wyrazów następowało u różnych osób po 5, 8, 10, 15, 20, 25, 30 powtórkach. Instrukcja brzmiała: „Na każdym kartoniku będzie napisany jeden wyraz zamknięty rysunkiem. Proszę przyjrzeć się każdemu kartonikowi”. Nie było więc specjalnego nastawienia na zapamiętanie. Okazało się, że: 1) zachodzi ogromna dysproporcja (3:20) między zapamiętaniem wyrazów a zapamiętaniem winiet na korzyść wyrazów, 2) zapamiętane winiety nie są związane z wyrazami, które w nich były wypisane.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *